Новости проекта
Подписывайтесь на нас ВКонтакте!

Проект "Знаменитые выпускники"

Дата: 24 января 2015 в 21:22, Обновлено 10 февраля 2015 в 22:28
1 159 просмотров

Работа краеведческого музея "Спадчына"

Дзяржаўная ўстанова адукацыі

 “Заўшыцкі вучэбна-педагагічны комплекс дзіцячы сад-базавая школа Салігорскага раена”

 

 

 

 

 

“Знакамітыя выпускнікі.

Міхаіл Даўгалявец.”

 

 

 

 

Падрыхтавалі: удзельнікі краязнаўчага гуртка

“Юныя краязнаўцы”

Кіраўнік : Хаміцэвіч С.А.

 

 

 

Заўшыцы,2014

Уводзіны

У кожнага пакалення  моладзі есць свае каштоўнасныя  арыенціры, прыклады і куміры. І вельмі важна, каб гэтыя жыццевыя прыклады мелі станоўчы характар, а паследаванне за імі вяло да ўзвышэння, а не да разбурэння.

Моладзі нашай вескі надзвычай пашанцавала. Гісторыя нашай вескі і ўстановы адукацыі не толькі захоўвае памяць аб гістарычных подзвігах мінулага, але і папаўняецца новымі іменамі знакамітых землякоў.

Тэма нашага даследавання  прысвячаецца менавіта прадстаўніку маладога пакалення, нашаму аднавяскоўцу, выпускніку Заўшыцкай установы адукацыі,удзельніку Х11 Міжнародных Алімпійскіх гульняў-2012  у Лондане  Міхаілу Даўгаляўцу.

Мэта даследавання – вывучэнне жыццевага і спартыўнага шляху Міхаіла Даўгаляўца.

Задачы:

1)знаемства з сям’ей Даўгаляўцоў, збор інфармацыі аб дзяцінстве Міхаіла.

2)збор звестак аб школьнай паспяховасці Даўгаляўца М., запіс успамінаў настаўнікаў і аднакласнікаў.

3)збор інфармацыйнага матэрыялу аб спартыўных поспехах.

4) інтэрв’юіраванне Міхаіла Д.

5) афармленне стэнда музея, прысвечанага Даўгаляўцу М.

Гіпотэза – высокія спартыўныя вынікі Міхаіла не выпадковасць, а вынік шматгадовай напружанай працы.

Аб’ектам даследавання з’яўляецца жыццевы і спартыўны шлях нашага аднавяскоўца  Даўгаляўца М.

Прадметам даследавання вызначаны працэс фарміравання  спартыўных якасцей і задаткаў Міхаіла.

Метады даследавання: гутаркі з роднымі і знаемымі спартсмена, інтэрвью з Міхаілам,вывучэнне школьных журналаў, збор інфармацыі аб спартсмене ў сродках масавай інфармацыі.

Вынікам работы стала афармленне тэматычнай папкі “Міхаіл Даўгалявец – наш зямляк і выдатны спартсмен”, папаўненне  матэрыяламі краязнаўчага музея.

 

 

Глава 1. “Усе пачынаецца з сям’і…”

…На парозе прыгожага сучаснага дома нас сустрэла мама нашага знакамітага спартсмена, Даўгалявец Валянціна Мікалаеўна. Гэта прыгожая, шчырая і прыветлівая жанчына нам добра знаема, бо яна працуе поварам у нашай школьнай сталоўцы і корміць нас смачнымі абедамі. І падчас гэтай сустрэчы не абышлося без чаяпіцця з рознымі прысмакамі.

Валянціна Мікалаеўна запрасіла нас у свой утульны дом і ахвотна паказала куток гонару, дзе сабраны амаль усе спартыўныя  ўзнагароды яе сыноў, Міхаіла і Яўгена  (мал.1,2) .

“ Я нават і не думала, што з цягам часу утворыцца такі куток. І не для паказаў рабілі, а для сябе. Проста я з самага маленства маіх сыноў, стала збіраць усе іх падзелкі, дасягненні. Радавалася і ганарылася, што яны навучыліся нечаму новаму. Нават з дзіцяга садка засталіся работы!”. І Валянціна Мікалаеўна дастала непрыкметную папку, дзе ляжалі дзіцячыя вырабы і   малюнкі  (мал.3,4,5). “А калі спартыўных узнагарод ужо назбіралася шмат , вырашылі зрабіць для іх асобную палічку”, працягвае ўсхваляваная маці.

Да нашай размовы падключаецца Сечка Мікалай Паўлавіч,  дзед спартсменаў, бацька Валянціны Мікалаеўны (фота 10). Ен зараз жыве разам з імі.

 Бацька спартсменаў у той час адсутнічаў, быў на працы. Віктар Міхайлавіч  робіць шаферам на Салігорскай птушкафабрыцы.

Дзед таксама  гаворыць аб сваіх унуках толькі ў множным ліку.“Шустрыя хлапчукі былі з ранняга ўзросту, непаседлівыя, але дружныя. І заўседы разам гулялі, не давалі адзін аднаго у абіду”.

Тым часам Валянціна Мікалаеўна дастала сямейныя фотаздымкі і ўспаміны ажывіліся.

Успомніліся словы Р.Раждзесцвенскага  “Все начинается с любви…” , у гэтай сям’і ўсе пачалося менавіта так. Малады і гарачы юнак Віктар Даўгалявец зачасціў на танцы ў веску Колас Салігорскага раена.  І прываблівалі яго там не толькі прыгожыя мясцовыя далягляды і добрая музыка, а найперш прыгожая і сціплая дзяўчына Валянціна Сечка.

Так утварылася сям’я Віктара Міхайлавіча і Валянціны Мікалаеўны Даўгаляўцоў. Жылі дружна разам з маці Віктара Міхайлавіча, працавалі, кахалі адзін аднаго усім сэрцам і душою. І неўзабаве, 18 мая  1990 г. у сям’і Даўгаляўцоў нарадзіўся первенец. Бацька даў яму імя – Міхаіл. Маладыя зажылі  яшчэ дружней і ладней, хоць і клопатаў прабавілася. Праз год,  у сям’і нарадзіўся яшчэ адзін хлопчык. Імя яму выбрала маці – Яўген. Браты былі вельмі падобнымі адзін на аднаго і таму многія лічылі, што яны двайняшкі.

“Я іх і апранала аднолькава, ім так падабалася. Магчыма,  і гэта паспрыяла таму, што і заняткі боксам іх прывабілі абодвух, там жа форма таксама аднолькавая,  і па жыцці ідуць побач”. (фота 6,7,8,9).

Пытаемся: “Якімі Міша і Жэна былі у дзяцінстве?”. Маці на хвіліну задумалася: “Вельмі актыўныя, эмацыянальныя, рухомыя. Як былі зусім маленькімі, не паспявала іх пераапранаць у чыстае адзенне. Сачыла, каб дзеці чыстыя хадзілі. А яны не паспеюць на вуліцу выскачыць, ужо нейкія гульні арганізуюць, на вуліцы ж шмат дзяцей было.Калі падраслі , каб іх уціхамірыць, бывала і ў вугал ставіла. Яны у адным пакоі ў вуглах стаяць, а я сама на кухні плачу, шкадую.”

Валянціна Мікалаеўна расказала, што вялікі ўклад у выхаванне сыноў зрабіў яе муж, Віктар Міхайлавіч. Ен адносіўся да хлопчыкаў строга, але справядліва. Прывучаў да парадку  і да працы, і дысцыпліну падтрымліваў.   У  школьныя гады, і пазней, калі ўжо сыны вучыліся ў вучылішчы Алімпійскага рэзерву, пільна сачыў за іх паспяховасцю. І заўседы знаходзіў за што паўшчуваць, казаў, што мог бы і лепей вучыцца. Матывіраваў на больш высокі вынік.

Дарэчы, менавіта Віктар Міхайлавіч падтрымаў сыноў у іх захапленні боксам, сам часта падвозіў іх на трэніроўкі ў Крывічы.

Падчас размовы маці саромееца, кажа , што выхоўвалі дзяцей, каб былі не горшыя за іншых. Вучылі быць паслухмянымі і паважлівымі, не толькі ў сям’і , а і да старэйшых людзей наогул. Жывучы разам у весцы, можам падцвердзіць, што самі яны былі вельмі добрым прыкладам сваім дзецям у адносінах паміж сабой і да іншых наогул.

Маці кажа, што заўседы былі ўдзячны усім настаўнікам, трэнерам, якія займаліся з іх дзецьмі. Вялікую ролю у спартыўным самавызначэнні Міхаіла і Яўгена, адыграў іх трэнер, Уладзімір Уладзіміравіч Лойка (мал.11). Ен стаў ім фактычна другім бацькам, клапатлівым і патрабавальным. Яго аўтарытэтнае слова і па сеняшні дзень для іх  важнае. 

На пытанне, як даведаліся, што Міша будзе ўдзельнічаць у Алімпійскіх гульнях, Валянціна Мікалаеўна адказала, што сыны заўседы дзеляцца з імі вынікамі сваей працы. І шэраг праведзеных удала баеў, прывеў да гэтага высокага паказчыка. Перажывалі за яго усе родныя, ведалі якая напружаная ідзе падрыхтоўка. Ды і псіхалагічна такі ўзровень  спаборніцтваў цяжка успрымаць без хвалявання.

Маці гаварыла, што паважае выбар сваіх дзяцей займацца спортам, падтрымлівае іх ва усім, але ніколі не глядзіць іх выступленняў па тэлевізару. Вельмі шкадуе… І Алімпійскія гульні не збіралася глядзець, але вынік боя даведалася раней за іншых. Стомленая чаканнем і хваляваннем, прылягла яна пад вечар на дзіван і задрамала. І прысніла, што Міша кажа ей: “Мама, я ўжо праіграў, а ты і не ведаеш…”. Прахапілася і з цяжкім сэрцам чакала званкоў ад суседзяў аб выніках боя. Дома забараніла ўключаць тэлевізар. Пасля пайшлі званкі родных, суседзяў і знаемых і стала вядома, што сон спраўдзіўся. А потым пазваніў і Міхаіл.

“Усе падбадзервалі, казалі, які ен малайчына, што наогул дасягнуў такога ўзроўню спаборніцтваў. Мы і самі гэта ведаем, але разумеем, што наш сын заўседы прывык дабівацца высокіх вынікаў. А паражэнне есць паражэнне… ”.

Памаўчаўшы, Валянціна Мікалаеўна дадае: “Але ведаеце, важна, каб была падтрымка адзін аднаго ў сям’і. Тады лягчэй перанесці цяжкасці, можна адпачыць і сіл набрацца на новыя перамогі. Мы рады, што нашы дзеці заўседы падтрымліваюць у жыцці адзін аднаго. Ды у іх ужо з’явіліся іх другія палавінкі, а значыць іх сямейны круг павялічваецца, яны мацнеюць сваімі роднымі людзьмі.”

Яна працягнула нам  вясельныя фотаздымкі  сына Мішы, паказала сваіх нявестачак,  унука Нікіту, сына Міхаіла і Юлі  .

Мы даведаліся, што жонка Міхаіла таксама спартсменка. І пазнаеміліся яны ў вучылішчы Алімпіўскага рэзерву, падчас вучобы. Юля займаецца пулявой стральбой.  Яна добра ведае , што такое спартыўны рэжым і спартыўная дысцыпліна, таму цярпліва чакае свайго мужа з розных спаборніцтваў, гадуе маленькага сына.

Падводзячы вынікі знаемства з сям’ей Даўгаляўцоў, мы зрабілі вывад, што менавіта сям’я палажыла першы надзейны і краевугольны камень у падмурак спартыўных перамог Даўгаляўца Міхаіла і яго брата Яўгена. Па-першае, выхаваныя змалку такія якасці характару, як працавітасць, дысцыплінаванасць, настойлівасць, адказнасць  і мэтанакіраванасць як нельга лепей дапамаглі ім у спартыўнай кар’еры. Па-другое, прыклад бацькоў любіць адзін аднаго, падтрымліваць і клапаціцца, паважаць іншых, навучыў іх строіць добрыя ўстойлівыя адносіны ў сям’і і з іншымі людзьмі. Іх добразычлівасць і шчырасць вяртаюцца да іх сустрэчамі з добрымі, надзейнымі настаўнікамі,сябрамі.

Адным, словам, мы ўпэўнены,  “усе пачалося з сям’і…”

 

Глава 2. Школьныя гады цудоўныя…

Перыяд школьнага дзяцінства для Міхаіла Даўгаляўца стаў важным этапам самапазнання і самавызначэння.

Яго кіпучая энергія дазваляла яму не толькі на добрым узроўні засвойваць агульнаадукацыйную праграму, але і займацца дадатковымі заняткамі.

У пачатковай школе  класным кіраўніком будучага спартсмена была цудоўная настаўніца, Кастунова Ніна Паўлаўна (фота ).

Сення яна ўспамінае: “…Міша рос гарэзлівым, але адказным вучням. Усе імкнуўся рабіць як мага лепей. Паважліва адносіўся да бацькоў, настаўнікаў, наогул, старэйшых людзей. Актыўна ўдзельнічаў ва ўсіх справах класа, а потым  школы.(мал.14,15,16).

Адміністрацыя Заўшыцкай школы дазволіла нам зазірнуць у школьныя журналы і пацікавіцца, як вучыўся Міхаіл Даўгалявец (мал.17,18)

Аналіз вучэбнай дзейнасці Міхаіла за 3-ці і 8-ыя класы падцвярджаюць словы настаўнікаў. Сапраўды, захапленне спортам не мяшала атрымліваць добрыя адзнакі ў школе. Наадварот, мы даведаліся, што трэнер У.У.Лойка заўседы правяраў дзеннікі сваіх выхаванцаў. Добрая вучоба была надзейным пропускам на заняткі боксам.

У сярэднім звяне, старэйшых класах будучы алімпіец усе больш часу аддаваў спорту, галоўнымі прыярытэтамі сталі вучоба ў школе і спартыўныя трэніроўкі, спаборніцтвы (мал.19)

 

Глава 3. Спартыўныя дасягненні

Звесткі з Вікіпедыі:

“ Михаил Викторович Долголевец (Mikhail Dauhaliavets) — Белорусский боксёр — любитель. Финалист Чемпионата Мира по боксу среди военнослужащих .Мастер спорта Международного класса по боксу (2008 г.). Член Национальной команды Республики Беларусь. Выступает за команду Вооружённых Сил Республики Беларусь. Участник летних Олимпийских игр в Лондоне 2012 г.

 

Прозвище:

Mikhail Dauhaliavets

Гражданство:

Описание: Flag of Belarus.svg Белоруссия

Дата рождения:

18 мая 1990 (22 года)

Место рождения:

Минская область Солигорский район,д.Завшицы

Проживание:

Описание: Flag of Belarus.svg БелоруссияМинск

Весовая категория:

до 81 кг

Стойка:

левша

Стиль:

панчер

Спортивные достижения

  • Призёр ЧЕ среди юношей 2006 г. (Албания. 75 кг.)[1] (англ.)
  • Финалист 52.CISM Championships — Baku 2008 г.(Азербайджан.75 кг.)[2]
  • Чемпион Республики Беларусь 2011 г.[3]; 2012 г.[4]

Аб сваім прыходзе ў спорт і выступленні на алімпіядзе ў Лондане Міхаіл дакладна расказаў карэспандэнту  Салігорскай газеты “Лідэр-прэс”, Яўгеніі Лебедзевай “Салігорскі баксер на Алімпіядзе” (фота ):

“ 12 августа завершилась Олимпиада в Лондоне. XXX летние Олимпийские игры, как впрочем, и все предыдущие, запомнились нам яркими победами, обидными поражениями и несколькими скандалами, потому что спортивные состязания (а уж тем более такого масштаба) - это тоже своего рода шоу.

Но одно дело оценивать происходящее, сидя у экрана телевизора или в Интернете, совсем другое - быть участником происходящего, оказаться в самом центре событий. Такая удача выпала на долю нашего земляка 22-летнего боксера Михаила Долголевца. Хотя стоит сказать, что удача - вторая составляющая. Свое право участвовать в Олимпийских играх молодой спортсмен завоевал благодаря труду, упорству и целеустремленности, которым можно только позавидовать.

Наша встреча с Михаилом состоялась в Минске. Готовясь к ней, я думала о том, что моим собеседником станет угрюмый и малоразговорчивый человек. Почему-то казалось, что люди, занимающиеся боксом, не особенно коммуникабельны и, возможно, даже агрессивны. Но парень, представший передо мной, оказался вежливым, улыбчивым, весьма разговорчивым, а потому знакомство с ним оставило только приятное впечатление. С краткой биографией Михаила я уже была знакома, все-таки хотелось узнать подробнее о том, как сельский мальчишка делал свои первые шаги в спорте и каким был путь к мечте каждого спортсмена.

- Я родился в деревне Завшицы Солигорского района. Учился в местной школе, - рассказывает Михаил. - Как-то узнал, что в соседних Кривичах есть секция бокса, которую организовал Владимир Владимирович Лойко. Хотя хочу сказать, что родители сразу не соглашались, так как между деревнями расстояние 3 км и нужно было как-то добираться. Но все-таки мы с младшим братом туда попали. Это было лет 14 лет назад. Почему все-таки бокс? Вероятно, потому, что никакой другой спортивной секции рядом не было. В деревне ведь нет бассейнов или легкоатлетических манежей. Да и по темпераменту я человек импульсивный, не пловец и уж тем более не шахматист, хотя, как и в шахматах, в боксе нужно много просчитывать. И бокс мне все-таки ближе. Это однозначно мой вид спорта.

- Помните свой первый бой?

- Первые соревнования в Солигорске прошли лет через шесть после моего прихода в секцию. Весь этот период Владимир Владимирович нас учил, тренировал. К первому своему выступлению я весил 38 кг. Я уже и не представляю, как выглядит человек с таким весом (улыбается). Победа тогда досталась моему сопернику. А через какое-то время появилась возможность поехать в Минск на турнир на призы спецназа. Это очень хороший юношеский турнир. И для нас, деревенских мальчишек, это было просто грандиозное событие. Попав туда, я был счастлив.

- Как складывалась ваша спортивная карьера дальше?

- После 8 класса я уехал учиться в Минск в Республиканское училище олимпийского резерва. К тому моменту я уже был чемпионом Республики Беларусь в своей возрастной группе и мог поступать вне конкурса. Окончил училище, далее были двухгодичные курсы, а после - служба в армии. Сегодня я студент Белорусского государственного университета физической культуры.

- Многие известные спортсмены ведут счет своим победам и поражениям, знают точное их количество. А как у вас?

- Я не веду подсчет своих боев. Думаю, их было не больше 150. 75-80% - это победы. Но важна не статистика, а оценка своих действий, приведших к тому или иному результату. Хотя не все зависит от спортсмена. Есть другие факторы - удача, действия судей и т.д. Но важно критично относиться к себе, а не мнить себя спортсменом высокого ранга, восхвалять или в случае неудач жалеть. Только тогда больше шансов достичь успеха. Только в таком случае ты будешь по-настоящему настроен на борьбу и на победу.

- Кто и что движет вами, что помогает вам идти вперед и не бояться поражений?

- (с улыбкой) У каждого спортсмена есть какая-то своя фишка, свой ритуал, талисман и т.д., которые помогают ему. У меня тоже есть, но я об этом никому не говорю. Скажу только следующее: то, что движет мной - это моя семья, мои родные и близкие мне люди. Они - главная моя поддержка. Это родители, брат, девушка Юля и, конечно же, мои тренеры - Владимир Владимирович Лойко и Юрий Иосифович Чуйко. А еще я знаю, к чему стремлюсь и чего хочу добиться в жизни. Я знаю, как живут некоторые люди, понимаю, что можно жить лучше, ярче. Я родом из деревушки, но в свои 22 года я успел объездить весь мир, не был разве что в Африке.

- Спорт стал главным в жизни, ведь так?

- Спорт для меня - самореализация. Это точно. Пусть это тяжело, но когда появляется результат - это радость. И я это делаю не ради всеобщего признания. А в первую очередь для себя, чтобы доказать, что смогу, осилю. У каждого своя цель. У меня такая. Каждый спортсмен мечтает попасть на Олимпийские игры. И я готовился к этому. Сначала нужно было пройти отбор в сборную Республики Беларусь. Шагом к этому стало участие в чемпионате Европы, где были взрослые спортсмены. Это совсем другой уровень подготовки, нежели у юниоров и кадетов, где я выступал ранее. И это были мои первые состязания там, где собирается элита бокса европейского и мирового уровней. Это, можно сказать, те самые ступеньки на пути к олимпийской дорожке. Я шел к этому постепенно. Поднимался вверх, где-то падал, но снова поднимался и шел дальше. И многое из того, что я наметил, получилось.

У нас было 2 турнира, где можно было завоевать лицензию на Олимпийские игры. Первый - чемпионат мира в 2011 году в сентябре в Баку, где я проиграл. И 9 месяцев я ждал лицензионного турнира в Турции, чтобы отыграться. Все силы отдавал тренировкам, и у меня получилось. Это был тяжелый во всех планах период. И в психологическом плане тоже.

- Итак, вы попали туда, куда мечтали. Каковы были первые впечатления от Олимпийских игр в Лондоне?

- Приехать и увидеть Олимпиаду в качестве зрителя и болельщика - это одно. Быть в одном строю с мировыми звездами спорта – это совсем иное ощущение. Поверьте, это дорогого стоит. Меня потом все спрашивали: почему хотя бы рукой не помахал, когда шел, а только улыбался. Честно отвечу: я был в шоке от происходящего. От масштабности события, от огромного количества зрителей. Ведь складывается ощущение, что аплодируют они, по сути, тебе. И даже когда просто потом гуляли по Лондону, ощущали себя восхитительно. Публика узнает тебя, люди машут руками, улыбаются, берут автографы, просят сфотографироваться на память. Очень доброжелательные люди в Лондоне. Это настолько приятно и круто! Там нас знали, за нас болели.

- А как складывались отношения в олимпийской деревне? С соперниками как проходило общение?

- Знаете, в олимпийской деревне тоже была положительная атмосфера, все друг другу радовались, улыбались, общались. Хотя язык не знаю в совершенстве, но мы друг друга понимали всегда. Были встречи и с соперниками. Первые, кого встретили - украинцы. Это словно знак был какой-то. Я уже был в курсе, что мне предстоит боксировать с украинским спортсменом Александром Гвоздиком. Мы с ними пробыли вместе около часа.

- Вне ринга вы можете быть хоть в приятельских отношениях, но, надев перчатки, это забываете?

- На ринге нет друзей, даже если напротив тебя - твой лучший приятель или друг. Там есть только соперники. На ринге совсем иные интересы. Там ты хочешь быть первым и победить. Единственный, с кем я никогда не стал бы драться, - это мой брат, хотя он тоже боксер.

- Расскажите о своем поединке на Олимпиаде с украинским боксером.

- Я чувствовал, что физически готов, как никогда ранее. Чувствовал полностью свой организм, каждую мышцу. Все было направлено на достижение моей цели. В принципе, олимпийские спортсмены к моменту выступления физически готовы одинаково. Важно справиться с психологическим состоянием, совладать с собой. Гвоздик, наверное, в этом плане оказался опытнее меня. Мне не удалось, к сожалению, на протяжении всех раундов держаться психологически на уровне соперника или выше. Это показатель его большего опыта. Игры смотрели все - родные, друзья, знакомые, хотя бой был в ночной час (по нашему времени). Звонки родителям не стихали до самого утра. Поддержка была и в Интернете. До этого такого внимания не было никогда.

- Вы вернулись домой раньше, чем завершилась Олимпиада?

- Я приехал в Беларусь 5 августа. Было, конечно, ощущение радости, что я смог попасть на главные для каждого спортсмена состязания, ощутить, что это такое. Но когда смотришь на пьедестал и понимаешь, что ты не там, а мог бы быть - это все-таки грустно… Но я приехал домой, обнял родных и любимых, чью поддержку ощущал даже на расстоянии, и на душе стало спокойно. А еще в такие нелегкие минуты я говорю себе о том, что есть люди, которым в жизни гораздо сложнее. Например, наши параалимпийцы. Отношусь к ним с глубоким уважением.

От автора: чувство симпатии и уважения к нашему олимпийцу возникло и у меня в процессе нашего короткого с ним знакомства. И как бы высокопарно ни прозвучали следующие слова, но точно понимаю, что именно таким должно быть будущее нашей страны - волевым и целеустремленным, как наш молодой земляк. И хочется верить, что будут в жизни Михаила Долголевца новые Олимпийские игры и обязательно восхождение на самую их вершину”.

 

Мінулым летам, 7 ліпеня адбылася Сусветная Універсіяда ў Казані. Міхаіл Даўгалявец атрымаў перамогу(мал.21)

Такім чынам, спартыўнае жыцце нашага земляка насычанае і выніковае. Ен знаходзіцца ў выдатнай спартыўнай форме. А , значыць, яго мары здзяйсняюцца. Ен займаецца любімай справай і мае добрыя поспехі.

Мы жадаем нашаму земляку новых цікавых спаборніцтваў і яскравых перамог!.

 

 

 

 

 

                                                         Заключэнне

 

                  Падводзячы вынікі нашай працы хочацца адзначыць, што сустрэчы з сям’ей, знаемымі,настаўнікамі

             Міхаіла    Даўгаляўца былі надзвычай цеплымі і прыемнымі. Практычна усе гаварылі аб  Мішы як

             ветлівым, але настойлівым падлетку,юнаку. Нікога ен не абразіў, не адказашся дапамагчы,

             выкруціцца за кошт іншых. Наадварот, будучы спартсмен на прцягу свайго жыцця, удзелу у

             розных вучэбных калектывах характырызуецца толькі станоўча.

             Жыццевыя прынцыпы, закладзеныя ў сям’і, а потым выхаваныя ў школе, дзіцячай спартыўнай

             школе дапамаглі сфарміраваць мэтанакіраваны характар Міхаіла. Прычым усе свае перамогі ен

             атрымлівае толькі ў адкрытым справядлівым паядынку.

             Наша гіпотэза падцвердзілася. Сапраўды, спартыўныя дасягненні Міхаіла Даўгаляўца – вынік

             пастаяннай     працы над сабой, пераадольванне розных спакус, накіраванасць на перамогу.

             Мы ганарымся, што спіскі пачэсных грамадзян нашай вескі розных гістарычных перыядаў

             папоўніліся  слаўным прозвішчам Міхаіла Даўгаляўца. Ен сапраўдны сучасны герой нашага

             часу, прыклад актыўнай  грамадзянскай пазіцыі  і патрыятычнай выхаванасці.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Дадаткі

 

Мал.1.
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Мал.2

 

 

 

Мал.3                                                              Мал.4

 

Мал.5

Мал.6

Мал.7

Мал.8                                                    Мал.9

    

Мал.10                                                             Мал.11

 

Мал.14.

 

 

 

 

 

 

 

 

Мал.15

Мал.16

 

 

 

 

 

 

Мал.17

Мал.18

Мал.19

Мал.20

Мал.21

Комментарии:
Оставлять комментарии могут только авторизованные посетители.